CHAPRTER 42
INFECTION HAZARD OF HUMAN CADAVERS
T.D.Healing ̦ MSc̦PhD̦
P.Hoffman̦ BSc ̦ and S. E. J. Youn g̦ FRCP
موضوع کلیدی: جسد ممکن است خطراتی را برای حمل آن مطرح کند . هیچکدام از اورگانیسم هایی که در گذشته (برای مثال : پلاک , وبا , حصبه , سل , سیاه زخم , آبله کوچک ) هست احتمال زنده ماندن طولانی مدت از تدفین ها . مرگ و مبر اخیر ممکن است عفونت داشتهه باشند با طیف وسیعی از پاتوژن ها . ریسک وجود ذرات ریز شامل : سل ، عفونت streptococcal ، ارگانیسم معدی – روده ای ، عامل انتقال encephalopathies اسفنجی (مثل : بیماری Creutzfeldt – jakob ) ، هپاتیت B وc ، عفونت HIV تب ویروسی hemorrhagic و احتمال مننژیت و )septicemiaمخصوصاّ meningococcal ).
حقایق شناخته شده
. کاهش فشار طولانی مدت بدن به اسکلت یک خطر نیست .
. بافت نرم باقی مانده روی جسد میتواند یک ریسک ایجاد کند .
. یک احتمال خطر تدفین در گذشته سیاه زخم است ،که میتواند از مقاومت هاگ باشد ، ای بعید است ؛ بعلاوه انسان زیاد مستعد این نوع از عفونت تیست .
. اغلب میکرو ارگانیسم ها که مردم را میکشند بعد از مرگ میزبان برای طولانی مدت زنده نمیمانند .
موضوع بحث انگیز
.نگرانی وجود دارد که آبه ممکن است در در بدن های تدفین شده زنده بماند . مدرک خوبی برای این اتفاق وجود ندارد . بنابراین اگر یک ریسک از این مورد انتظار است نبش کردن باید تحت افرادی صورت بگیرد که از قبل مقابل آبله واکسینه شده اند و کسانی که نشان خوبی دارند .افراد نباید در مقابل آبله با روش با این خطر واکسینه شوند ریسک واکسینه کردن آبله بسیار سنگین تر از ریسک نظری زنده ماندت ویروس در جسد است ....
ادامه مطلب >>>>>